Πολιτική

Α. Ένας κόσμος σε αναβρασμό.

1. Ο κόσμος μας στη δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα είναι ασταθής, αβέβαιος και γεμάτος κινδύνους.
2. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η ανάδειξη των ΗΠΑ σε μοναδική υπερδύναμη πριν 25 χρόνια δεν περιόρισε αλλά αύξησε τις περιφερειακές συγκρούσεις . Η κρίση ηγεμονίας δεν αφορά μόνο την αμφισβήτηση των ΗΠΑ από Κίνα και Ρωσία αλλά και επιμέρους δυνάμεις όπως η Γερμανία της οποίας η αμφισβήτηση έρχεται από τις χώρες-μέλη της ΕΖ εφόσον αδυνατεί να δώσει λύσεις επωφελείς για το σύνολο των χωρών της ΕΖ.
3. Η παγκόσμια οικονομία δεν έχει σταθεροποιηθεί μετά την μεγάλη ύφεση του 2008. Η Ευρωζώνη του νεοφιλελευθερισμού, η Κινεζική οικονομία, οι BRICS αντιμετωπίζουν σοβαρά δομικά προβλήματα, ενώ οι ΗΠΑ ανακάμπτουν από την ύφεση μέσω μιας βίαιης αναδιανομής του εισοδήματος εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού. Η παγκόσμια ανισότητα έχει διευρυνθεί σε πρωτοφανή επίπεδα ακόμα και στις ανεπτυγμένες χώρες.
4. Στον κόσμο της παραγωγής και της εργασίας η τεχνολογική εξέλιξη (και συνολικά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων μέσω της κρίσης υπερσυσώρευσης) συνέβαλε στην επιτάχυνση της κρίσης υπεραξίας, αλλά επίσης στην ανασύνθεση των κοινωνικών υποκειμένων. Απαιτείται μια σύγχρονη κοινωνική ανάλυση και ένα πολιτικό πρόγραμμα που θα βασίζεται σε επίκαιρες κοινωνικές και πολιτικές συμμεχίες και μέτωπα, σε παγκόσμιο επίπεδο.
5. Ο τρόπος που προωθείται η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου (TIPP κλπ) και η συνεχιζόμενη απορρύθμιση των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων ευνοούν την ασυδοσία των πολυεθνικών, των μεγάλων κερδοσκοπικών funds, των θεσμικών σπεκουλαδόρων στα χρηματιστήρια.
6. Η υπερθέρμανση του πλανήτη επιταχύνεται και οι νέες προβλέψεις των επιστημόνων για τις άμεσες και μεσοπρόθεσμες συνέπειες της είναι εφιαλτικές. Ο απαραίτητος περιορισμός της χρήσης στερεών καυσίμων δεν επιτυγχάνεται λόγω των αντιτιθέμενων οικονομικών συμφερόντων αφενός, της αδυναμίας να επιμεριστούν δίκαια τα κόστη του σε διακρατικό επίπεδο αφετέρου.
7. Στην κοντινή μας Μέση Ανατολή οι φλόγες του πολέμου δυναμώνουν. Οι προκλητικές για τους λαούς της περιοχής επεμβάσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους όξυναν και τις τοπικές αντιθέσεις και τον εθνικιστικό ή θρησκευτικό φανατισμό.
8. Η πολιτική που ασκούν συγκεκριμένα κράτη – καθεστώτα της περιοχής επιδιώκοντας να παίξουν ρόλο περιφερειακής δύναμης ρίχνει λάδι στη φωτιά.
9. Η τρομοκρατία με θρησκευτικό πρόσχημα αναγορεύεται σε παγκόσμιο παράγοντας αποσταθεροποίησης. Ενισχύει ακροδεξιές και ξενοφοβικές αντιλήψεις, το παραμύθι του «πολέμου των πολιτισμών» κατά Χάντιγκτον.
10. Επιδιώκουμε την ειρήνευση και την πολιτική λύση των συγκρούσεων στη Συρία και σε άλλες εμπόλεμες ζώνες στη Μέση Ανατολή. Με σεβασμό στη βούληση κάθε λαού και ταυτόχρονα στα δικαιώματα των εθνικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων. Είμαστε αντίθετοι στις στρατιωτικές επεμβάσεις κάθε τρίτου παράγοντα.
11. Σταθερή ειρήνευση στη Μέση Ανατολή θα επιτευχθεί μόνον αν περιλαμβάνει τη δίκαιη λύση του Παλαιστινιακού προβλήματος, με αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ και της Παλαιστίνης στην ανεξαρτησία και στην ασφάλεια.

Β Η Ενωμένη Ευρώπη ή θα είναι δημοκρατική και κοινωνική ή δεν θα υπάρχει.

1. Η κρίση χρέους των κρατών του Νότου αναδεικνύει τα δομικά προβλήματα στο οικοδόμημα της Ευρωζώνης, τα οποία οφείλονται στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού κατά την διαδικασία της θεσμοποίησης της από το 1992 μέχρι σήμερα.
2. Κύριες στρεβλώσεις είναι: Η μη συμπερίληψη της ανάπτυξης, της αναδιανομής-σύγκλισης και της απασχόλησης στα βασικά κριτήρια που επιδιώκουν οι Συνθήκες. Τα δομικού χαρακτήρα εμπορικά πλεονάσματα του Βορρά εις βάρος του Νότου. Η έλλειψη σταθεροποιητικών μηχανισμών που θα στηρίζουν αυτόματα τις οικονομίες που εμφανίζουν απόκλιση. Η απουσία πρόνοιας για την μεταφορά μέρους του πλεονάσματος του Βορρά στο Νότο με τη μορφή παραγωγικών επενδύσεων. Η έλλειψη μηχανισμών μοιράσματος του κινδύνου του χρέους και σύγκλισης των επιτοκίων δανεισμού.
3. Παράλληλα οξύνεται διαρκώς το «δημοκρατικό έλλειμμα». Οι σημαντικές αποφάσεις όλο και περισσότερο λαμβάνονται από όργανα που δεν διαθέτουν την απαραίτητη δημοκρατική νομιμοποίηση από τους Ευρωπαίους πολίτες. Το άτυπο Διευθυντήριο που υπήρχε μέσω του γαλλογερμανικού άξονα μετατράπηκε σε απόλυτη κυριαρχία του Βορρά με κέντρο τη Γερμανία (PAXGERMANICA)
4. Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων ο ευρωσκεπτικισμός οξύνεται, ιδιαίτερα στην αντιδραστική εκδοχή του που συμβαδίζει με τον εθνικισμό και την ξενοφοβία.
5. Η στάση πολλών κυβερνήσεων της ΕΕ μπροστά στην μεγάλη προσφυγική κρίση που προκάλεσε ο πόλεμος στη Συρία χαρακτηρίζεται όχι από τις αξίες της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού αλλά από τη λογική της Ευρώπης φρούριο.H κυνική νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθείται στο προσφυγικό κινείται στο πλαίσιο του «εφεδρικού εργατικού στρατού» όπως τέθηκε στον Α’ τόμο του Κεφαλαίου από το Μάρξ προκειμένου να κρατηθούν χαμηλά οι μισθοί ,να μειωθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων και η διαπραγματευτική τους δύναμη.
6. Ο συνδυασμός των όλο και εντονότερων οικονομικών αποκλίσεων μεταξύ κρατών με την άνοδο της ακροδεξιάς και των ξενοφοβικών κομμάτων, βάζουν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της ΕΕ.
7. Για την αριστερά του σοσιαλισμού με δημοκρατία, το όραμα και το σχέδιο της Ευρώπης των λαών είναι αναντικατάστατα. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, πέφτει λοιπόν στις δικές μας δυνάμεις πανευρωπαϊκά το βάρος της υπεράσπισης αυτού του οράματος. Προϋπόθεση για την προοπτική της Ενωμένης Ευρώπης είναι η αλλαγή της σε προοδευτική κατεύθυνση. Παραφράζοντας τον μεγάλο έλληνα και ευρωπαίο θεωρητικό θα πούμε: Η Ενωμένη Ευρώπη ή θα είναι δημοκρατική και κοινωνική ή δεν θα υπάρχει.
8. Η στήριξη της ανάπτυξης και της απασχόλησης, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους στην ΕΕ θα διευκολυνθούν από τους αναγκαίους μετασχηματισμούς στο Ευρωπαϊκό παραγωγικό μοντέλο. Η αριστερά του σοσιαλισμού με δημοκρατία δεν επιδιώκει μόνον την δίκαιη αναδιανομή του πλούτου αλλά και την συνολική ανασημασιοδότηση και αύξηση του στις κοινωνίες μας. Ο νεοφιλελεύθερος δογματισμός είναι αποτυχημένος στην Ευρώπη και επειδή έχει οδηγήσει στην όλο και αυξανόμενη συρρίκνωση του ειδικού οικονομικού βάρους της ΕΕ στον πλανήτη.
9. Πιο συγκεκριμένα, το υπόδειγμα της μόνιμης λιτότητας και φτώχειας για Νότια και Ανατολική Ευρώπη, ώστε να συντηρούνται τα πλεονάσματα του γερμανοκεντρικού Βορρά, οδηγεί τα περισσότερα κράτη της ΕΕ σε έναν ανταγωνισμό με τα κράτη χαμηλού εργατικού κόστους, τον οποίο δεν μπορούν να κερδίσουν. Και στον πλεονασματικό Βορρά η οικονομική μεγέθυνση βασίσθηκε στην κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου και τη διεύρυνση των ανισοτήτων.. Το πέρασμα σε ένα άλλο αναπτυξιακό μοντέλο, πράσινης ανάπτυξης, ενσωμάτωσης της τεχνολογίας και δημιουργίας ζήτησης και απασχόλησης χάρη σε καινοτόμους κλάδους και πολιτικές πρωτοβουλίες στη βάση ενός εναλλακτικού αναπτυξιακού οράματος αποτελεί επιτακτική ανάγκη για την όλο και πιο γηραιά ήπειρο μας.
10. Η ανατροπή των σημερινών αρνητικών συσχετισμών στην ΕΕ είναι εφικτή μόνον με μια δυναμική πολιτική συμμαχιών στις οποίες την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία θα έχει η αριστερά του σοσιαλισμού με δημοκρατία. Η μετατόπιση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων προς τα αριστερά και η απομόνωση των νεοφιλελεύθερων απόψεων στο εσωτερικό τους είναι στρατηγικής σημασίας επιδίωξη.
11. Ιδιαίτερα στα κράτη του Νότου οι εφιαλτικές συνέπειες για την κοινωνία της κρίσης χρέους και της περιθωριοποίησης των εθνικών οικονομιών τους ευνοούν την ενίσχυση της αριστεράς και την συγκρότηση αριστερών και προοδευτικών κυβερνήσεων. Οι πολιτικές χρόνιας λιτότητας και ύφεσης για τον ευρωπαϊκό Νότο πρέπει να τελειώσουν. Η ελληνική διαπραγμάτευση ανέδειξε όλα τα κρίσιμα και κοινά προβλήματα των κρατών της Νότιας Ευρώπης και πρέπει να αποτελέσει το έναυσμα για μια συνολική συζήτηση για την αντιμετώπιση των περιφερειακών ανισοτήτων και τη δημοκρατική λειτουργία της ΕΕ.
12. Η συγκυρία ανέδειξε την Ελληνική Αριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ ως πρωταγωνιστή της πολιτικής ανατροπής στην Ευρώπη. Εϊναι μια ιστορική ευθύνη που δεν επιτρεπεται να μην αναλάβουμε με υψηλό όριο ευθύνης

Γ Μια δύσκολη συμφωνία με στόχο την οριστική έξοδο από την κρίση και την επιτροπεία.

1. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την ευθύνη της χώρας επιδίωξε μια συμφωνία με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ που δεν θα είχε υφεσιακά χαρακτηριστικά και επίσης που θα περιλάμβανε την σαφή δέσμευση για απομείωση του δημόσιου χρέους. Ήταν η πρώτη φορά από την εφαρμογή των Μνημονίων που ελληνική κυβέρνηση διεξήγαγε πραγματική και όχι προσχηματική διαπραγμάτευση.
2. Γνωρίζαμε τις δυσκολίες που θα συναντούσαμε, δεν περιμέναμε την ένταση και την σκληρότητα του εκβιασμού που δεχτήκαμε. Διαπραγματευτήκαμε καλή τη πίστη, όπως αρμόζει μεταξύ ισότιμων εταίρων. Η προσφυγή στο δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου ήταν μια επιλογή υψηλής ευθύνης, σηματοδοτούσε την πίστη αυτής της κυβέρνησης στη δημοκρατία και την έκφραση της λαϊκής βούλησης. Και το συντριπτικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού μας έδωσε στήριξη και ταυτόχρονα έγραψε μια μονιμότερη υποθήκη για το δικαίωμα των λαών της Ευρώπης να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις πολιτικές που θα ακολουθήσουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις τους.
3. Η συμφωνία της 12^ης Ιουλίου αποτελούσε έναν επώδυνο συμβιβασμό και απείχε πολύ από τους προγραμματικούς μας στόχους. Όμως, μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο που διαμόρφωνε ο εκβιασμός της αδικαιολόγητης επιβολής των capital controls, πετύχαμε με τη συμφωνία τρεις κρίσιμους στόχους.
4. i. Την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όπως ήταν η θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μας και το εθνικό και λαϊκό συμφέρον. Παρά τα σχέδια και τις προσπάθειες συγκεκριμένων ακραίων συντηρητικών κύκλων να μας επιβάλλουν το Grexit.
5. ii. Τη ρητή αναφορά της συμφωνίας στο άνοιγμα της συζήτησης για την απομείωση του χρέους αμέσως μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης.

iii. Την συμφωνία σε ένα μίγμα μέτρων που όσο επώδυνα και υφεσιακά και αν είναι, μοιράζουν κοινωνικά δικαιότερα τα βάρη. Και επίσης ένα μίγμα μέτρων που η διαδικασία υλοποίησης τους περιλαμβάνει ευελιξίες και περιθώρια για εθνικές επιλογές. Ώστε να ελαχιστοποιηθεί τόσο το υφεσιακό αποτέλεσμα όσο και οι συνέπειες της ανθρωπιστικής κρίσης. Ενώ παράλληλα διασφαλίστηκαν κοινωνικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα που δέχονταν επίθεση από τις προτάσεις των δανειστών.

Με προοπτική την έξοδο από την κρίση, την επιστροφή στην ανάπτυξη και την απαλλαγή από την επιτροπεία της οικονομίας μας.

7. Η διάσπαση του κόμματος το καλοκαίρι του 2015 ήταν πολιτικά και ηθικά αναιτιολόγητη από την πλευρά της οργανωμένης τάσης που την επέλεξε. Ήταν εγκατάλειψη του σκάφους τη στιγμή της τρικυμίας και το μόνο πολιτικό αποτέλεσμα που επιδίωκε ήταν η ήττα της αριστεράς και η επάνοδος της δεξιάς στην κυβέρνηση. Πράγμα που εκτός των άλλων θα σήμαινε την υλοποίηση της συμφωνίας σε συντηρητική και νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση και την επιστροφή της χώρας σε βαθιά ύφεση.
8. Η εκλογική νίκη του Σεπτέμβρη σηματοδότησε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού στη δέσμευση της κυβέρνησης για την επίτευξη των παραπάνω στόχων.
9. Τα οικονομικά μεγέθη του τέλους του 2015 καταδεικνύουν την ορθότητα της πολιτικής και των επιλογών μας. Βρισκόμαστε ήδη στην αρχή του τέλους της κρίσης και της επιστροφής σε μια σταθερή και επιταχυνόμενη ανάπτυξη.

Δ. Ανάπτυξη, αναδιανομή του πλούτου και κοινωνικός μετασχηματισμός.

Στρατηγικός στόχος της αριστεράς του σοσιαλισμού με δημοκρατία δεν είναι μόνον η επιστροφή στην οικονομική ανάπτυξη. Αποτελεί βέβαια προτεραιότητα μας γιατί είναι ο μόνος δρόμος για την αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων.

1. Όμως τα προβλήματα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού προϋπήρχαν της κρίσης του 2008. Η συρρίκνωση των περισσότερων βιομηχανικών κλάδων, τα αδιέξοδα σημαντικού μέρους του αγροτικού τομέα, η υπερβολική στήριξη στις ιδιωτικές κατασκευές για την απασχόληση και την εγχώρια ζήτηση, η έλλειψη επενδύσεων σε καινοτομία και τεχνολογία, η τεράστια υστέρηση των εξαγωγών σε σχέση με τις εισαγωγές είναι μερικές από τις πλευρές της μείζονος διαρθρωτικής κρίσης της ελληνικής οικονομίας.
2. Η επιστροφή λοιπόν στο πρότερο status quo δεν είναι προοδευτικός στόχος. Άρα το αναπτυξιακό μας σχέδιο πρέπει να αγκυρωθεί πάνω στην προοπτική ενός συνολικού παραγωγικού μετασχηματισμού της χώρας πάνω στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και στην υψηλή προστιθέμενη αξία της νέας παραγωγικής διαδικασίας .
3. Κανένα παραγωγικό μοντέλο δεν είναι κοινωνικά ουδέτερο. Η ενσωμάτωση τεχνολογίας και καινοτομίας στις παραγωγικές επενδύσεις, η ανάπτυξη εξαγωγικών κλάδων, η αξιοποίηση της γεωοικονομικής – γεωπολιτικής της θέσης σε τομείς από την ενέργεια μέχρι τον τουρισμό, πρέπει να συμβαδίσουν με την στήριξη μορφών συνεταιριστικής, συνεργατικής και μικρής επιχειρηματικότητας και με την ενδυνάμωση της θέσης της εργασίας στον κοινωνικό σχηματισμό. Ο παραγωγικός μετασχηματισμός είναι πάντα αναγκαία και κοινωνικός μετασχηματισμός.
4. Από την οπτική γωνία της αριστεράς του σοσιαλισμού με δημοκρατία, οι πολιτικές που προωθούν τον παραγωγικό και κοινωνικό μετασχηματισμό έχουν ίσο βάρος με τις πολιτικές αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης και στήριξης των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Σε αυτό τη λογική ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων έχει βαρύνουσα σημασία Γιατί αυτή η συνύπαρξη στόχων διαφοροποιεί την αριστερά από την απλά ανθρωπιστική διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης των πραγμάτων.

Ε. Υπεράσπιση της κυβέρνησης και της αριστερής πολιτικής.

1. Το πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται από την συντονισμένη επίθεση των κομμάτων που εκφράζουν το παλιό πολιτικό σύστημα και τα ταξικά του στηρίγματα κατά της κυβέρνησης της αριστεράς. Η σύγκρουση είναι βαθιά και θα διαρκέσει.
2. Ο στόχος των πολιτικών και κοινωνικών αντιπάλων της κυβέρνησης είναι πολλαπλός. Επιδιώκουν

• είτε την πτώση της
• είτε την προγραμματική συνθηκολόγηση της και την ενσωμάτωση της στο πρότερο Status Quo.
• είτε τον αυτοχειριασμό της με τη μορφή μιας οικουμενικής.

Η εναλλαγή ανάμεσα στη μια ή την άλλη επιδίωξη τους είναι και θα παραμείνει διαρκής, καθώς στην πραγματικότητα αλληλοεξυπηρετούνται και αποτελούν πολλές όψεις του ίδιου νομίσματος.

3. Κατά συνέπεια, η υπεράσπιση της κυβέρνησης και της αριστερής φυσιογνωμίας της πολιτικής της πρέπει να αποτελούν για μάς, για τα μέλη και τους φίλους του κόμματος, ενιαία πολιτική δράση. Δεν νοείται στη σημερινή (αλλά και την μεσοπρόθεσμη) συγκυρία στη χώρα μαζική και κυβερνώσα αριστερή πολιτική χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ και αντίστοιχα δεν νοείται κυβερνητική πολιτική χωρίς συνεχή υλοποίηση αριστερής πολιτικής.
4. Η διάκριση ανάμεσα στην κυβέρνηση, το κόμμα και τα μαζικά και κοινωνικά κινήματα είναι αυτονόητη και θα περιλαμβάνει πάντα και αντιθέσεις, τις γνωστές «αντιθέσεις στο εσωτερικό του κινήματος». Αλλά μια διάκριση ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και στην κυβερνητική πολιτική είναι πλαστή και εκτός κάθε πολιτικού και κοινωνικού συσχετισμού. Η συσσωρευμένη σοφία ενός αιώνα δείχνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει αριστερή πολιτική με πρακτικό αποτέλεσμα αν δεν λαμβάνει υπόψη την ιστορική συνθήκη, τη συγκυρία και τους συσχετισμούς.
5. Η ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ σαν οργανωμένα μέλη και σαν επιρροή στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους αποτελεί πιεστική προτεραιότητα. Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις της πενταετίας των μνημονίων προκάλεσαν την αλματώδη αύξηση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να υπάρχει ο χρόνος για την αντίστοιχη οργανωτική και κοινωνική ενδυνάμωση του. Αυτό το παράδοξο, ενός κόμματος που δίνει προτεραιότητα στην κοινωνία και στην οικοδόμηση μαζικών συσχετισμών αλλά βρέθηκε στην διακυβέρνηση κυρίως με όρους εκλογικής επιρροής, δεν αποτελεί μόνο δικό μας σφάλμα αλλά μπορεί να προκαλέσει αδυναμίες και σοβαρά προβλήματα στο μέλλον.
6. Ο πολιτικός προσανατολισμός της διεύρυνσης της οργανωμένης και της κοινωνικής βάσης του κόμματος αποτελεί ψευτοδίλημμα. Πολίτες που θέλουν και πρέπει να έρθουν στις γραμμές μας υπάρχουν προς κάθε κατεύθυνση. Ένα εκατομμύριο πολίτες ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μαϊου του 2012, δηλαδή μια στιγμή που το κόμμα δεν είχε καν διασφαλίσει τη δεύτερη θέση. Σχεδόν άλλοι τόσοι απείχαν από τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Στους κοινωνικούς χώρους αρθρώθηκαν μαζικές αντιστάσεις στις πολιτικές των μνημονίων ήδη από το 2011. Όλοι αυτοί οι πολίτες και τα κοινωνικά στελέχη που συμπορεύονται αρκετά χρόνια στους αγώνες μαζί μας είναι ήδη στην κοινωνία ο ΣΥΡΙΖΑ.
7. Η δημιουργία ρωγμών στον ενδιάμεσο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ χώρο δεν μας αφήνει αδιάφορους στην προοπτική υλοποίησης του σχεδίου μας για αναπτυξιακή έξοδο από την κρίση με προώθηση του παραγωγικού και κοινωνικού μετασχηματισμού υπέρ των δυνάμεων της εργασίας. Μεσοπρόθεσμα και παρά την σημερινή (εκβιασμένη και από τις πιέσεις των δανειστών) ακραία κοινωνική πόλωση, χρειάζεται η συγκρότηση ενός ισχυρότατου μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων υπό αριστερή ηγεμονία. Η εκπροσώπηση ενός τέτοιου μπλοκ δύσκολα θα είναι μονοκομματική. Δεν χαρίζουμε τα μεσοστρώματα και τις πιθανές εκπροσωπήσεις τμημάτων τους στον νεοφιλελευθερισμό. Προφανώς αυτή η διαδικασία θα είναι συγκρουσιακή και θα απαιτήσει ξεκάθαρες επιλογές πάνω στο δίπολο Αριστερά – Δεξιά, φιλελευθερισμός ή δημοκρατική σοσιαλιστική προοπτική. Δεν υπάρχει θέμα δικής μας όσμωσης με τη σοσιαλδημοκρατία, γιατί τα αδιέξοδα της έχουν αναδειχθεί ιστορικά. Υπάρχει όμως, όπως και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το ζητούμενο ρυμούλκησης τμημάτων της προς την συμμαχία με την αριστερά.
8. Για την πολιτική των συμμαχιών και την ηγεμονία της αριστεράς επανερχόμαστε στη θέση 29 του Γκράμσι στις «Θέσεις της Λυών» (το Γενάρη του 1926) ότι είναι αναγκαίο να συλλέξουμε γύρω μας και να καθοδηγήσουμε όλα τα στοιχεία που από τον ένα ή άλλο δρόμο ωθούνται στην εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό». Εξειδίκευε δε στη θέση 39 ότι «Είναι αναγκαία μια γενική δράση όλων των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων» προκειμένου να θεμελιώσουμε την «ηγεμονία». Μια ηγεμονία πολιτική, οικονομική ,πολιτισμική ενάντια στην εξουσία της κυρίαρχης τάξης η οποία να μας οδηγεί στο μετασχηματισμό της κοινωνίας, στην «Μελλοντική Πολιτεία», όπως γράφει στα Τετράδια της Φυλακής.

6 θέσεις για την παρούσα συγκυρία και το Κόμμα μας

1. Ο συμβιβασμός της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές που καταγράφηκε στη συμφωνία του Ιουλίου 2015 επήλθε υπό το βάρος ενός ασφυκτικού ευρωπαϊκού και διεθνούς συσχετισμού δύναμης, αλλά και υπό τον ωμό εκβιασμό της άτακτης εξόδου της χώρας από το Ευρώ και της ρευστοποίησης των ελληνικών τραπεζών. Παρά το ασφυκτικό περιβάλλον της διαπραγμάτευσης, η μάχη που έδωσε μέχρι την τελευταία στιγμή η ελληνική κυβέρνηση, βοηθούμενη και από το ιστορικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, επέφερε σημαντικές επιμέρους βελτιώσεις, αλλά και τη διασφάλιση της ρητής δέσμευσης για την έναρξη της συζήτησης για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέος αμέσως μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος.

Continue reading “6 θέσεις για την παρούσα συγκυρία και το Κόμμα μας. Συμβολή Γιάννη Μπουρνού στην Ανοιχτή Πανελλαδική Συνάντηση Ενωτικής Κίνησης” →

Στις 23 Απριλίου διοργανώθηκε στην Αθήνα η ανοιχτή πανελλαδική συνάντηση της Ενωτικής Κίνησης μελών ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία πήραν μέρος εκατοντάδες μέλη του Κόμματος από ολόκληρη τη χώρα. Στόχος της συνάντησης η ανταλλαγή απόψεων για την πολιτική συγκυρία, αλλά και η εμβάθυνση της συζήτησης για το ρόλο και τα καθήκοντα του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα περίοδο που διανύουμε. Στη συνάντηση παρευρέθηκαν και χαιρέτισαν ο Γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Ρήγας, ο Αλέξης Χριστόπουλος από την “Πλατφόρμα 2010” και ο Μανώλης Σαρρής από την “Πρωτοβουλία 53+”.

Παρακάτω παραθέτουμε τα τρία κείμενα συμβολής που παρουσιάστηκαν στη συνάντηση της Ενωτικής Κίνησης.

Σε λίγο συμπληρώνονται τρία χρόνια από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το διάστημα δοκιμαστήκαμε σε δύο εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις, ένα δημοψήφισμα και μια διάσπαση. Σε όλα αυτά τα γεγονότα υπήρχε ένας σταθερός παράγοντας που μας επέτρεψε να υπερπηδήσουμε τα εμπόδια και δεν είναι άλλος από την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, την εμπιστοσύνη του Ελληνικού Λαού. Continue reading “Μόνο μπροστά με όπλο μας την κοινωνία.Του Κωνσταντίνου Καρανάσιου*” →

Οι τελευταίες εκλογές, το δημοψήφισμα και όλες οι δημοσκοπήσεις έδειξαν μια μεγάλη, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα, διείσδυση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε παραδοσιακά συντηρητικά κάστρα: τον κοινωνικό χώρο της μεσαίας τάξης και των αγροτών. Αν και αυτή η πολιτική διείσδυση δεν έχει γίνει με όρους ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα, είναι η πρώτη φορά που ο κύριος πολιτικός εκφραστής της Αριστεράς στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει το τακτικό πλεονέκτημα για να διαμορφώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα της επόμενης περιόδου: Continue reading “Γιατί «ΣΥΡΙΖΑ των μελών» και 4 προτάσεις για το καταστατικό του. Του Γιάννη Χατζηχρήστου*” →

Ας ξεκινήσουμε με τον επίλογο αφού έτσι κατέληγε το κείμενο μας στην πανελλαδική Ιδρυτική Σύσκεψη της «Ενωτικής Κίνησης» για να μην πάμε σε ένα Συνέδριο που θα προσπερνά τα επείγοντα:

«Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι μας χρειάζεται μια σημαντική καταστατική αναθεώρηση. Είναι στόχος τον οποίο θεωρούμε επείγοντα και πρέπει να επικυρωθεί με το καταστατικό μας συνέδριο.

Ο στόχος αυτός να συνδυαστεί με ένα μεγάλο και τολμηρό άνοιγμα στο λαό ώστε να πυκνώσουν τις γραμμές άνδρες και γυναίκες που επιθυμούν να πάρουν μέρος στην μεγαλειώδη και Continue reading “Το κόμμα και ο ρόλος του.Του Στέλιου Παππά*” →

Η καταστροφολογία ήταν και παραμένει το βασικό προπαγανδιστικό εργαλείο τηςΝΔ απέναντι στην κυβέρνηση της αριστεράς.

Κατά την προεκλογική περίοδο του Ιανουαρίου 2015 η ΝΔ πρόβαλε στην τηλεόραση σποτάκια που θύμιζαν ταινίες τρόμου για τα δεινά που περιμένουν τον τόπο αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Από τις εκλογές και μέχρι τη συμφωνία του Ιουλίου η ΝΔ κινδυνολογούσε για την πορεία της διαπραγμάτευσης και τα «βράχια» στα οποία θα μας ρίξει η κυβέρνηση. Continue reading “Η καταστροφολογία του κ. Μητσοτάκη «αγγίζει το σημείο μηδέν».Του Παναγιώτη Σκούτα*” →