Το δίπολο της αριστερής σκέψης ή απορρίπτω ή αποδέχομαι και υποκύπτω και η απόλυτη συμβατότητα με την φαντασιακή παραδοχή, που είχε η απανταχού αριστερά, ότι το πάλαι ποτέ δίπολο ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση η όπως αλλιώς το ξέραμε ως ο κόσμος της Δύσης και το Ανατολικό Μπλοκ, θα υφίστατο για πάντα.
Το δίπολο λοιπόν, της σκέψης της αριστεράς και το αδιαμφισβήτητο γεγονός του τέλους της περιόδου της μεταπολίτευσης για εμάς , αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως την ξέρουμε για όλους όσους ανήκουμε σε αυτή τη συσσωμάτωση, δεδομένου ότι η κυοφορία της νέας οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας επίκειται να ολοκληρωθεί, θα πρέπει να μας απασχολήσει, θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαλόγου σε όλα τα επίπεδα όλων των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να επεξεργαστούμε πολιτικές και να υλοποιήσουμε τις ¨παρεμβάσεις μας¨.
Οι περισσότερες συντρόφισσες και οι περισσότεροι σύντροφοι μιλάμε λες και είμαστε παπάδες λες και βγάζουμε κήρυγμα τη Κυριακή στην εκκλησία για ¨το τι είναι καλό¨ και ¨τι είναι κακό¨, ¨τι πρέπει¨ και ¨τι δεν πρέπει¨. Επίσης κάποιες συντρόφισσες και κάποιοι σύντροφοι δεν θέλουμε , αρνούμαστε, να μιλήσουμε για την έννοια έθνος , ας αφήσουμε δε το γεγονός ότι με την άρνηση μας αυτή το εκχωρούμε άκριτα και με ελαφριά καρδιά στους φασίστες.
Πως όμως αν δεν αποδεχτούμε αυτή την έννοια μπορούμε να κατανοήσουμε ότι διανύουμε την εποχή της παγκοσμιοποίησης, πως μπορούμε να δώσουμε μάχη για την κατοχύρωση μιας καλύτερης θέσης στο πυραμίδοποιημένο σύστημα του παγκόσμιου συσχετισμού Δυνάμεων που αποτελούν τη πραγματικότητα σήμερα.
Διότι βεβαίως η ύπαρξη Δυνάμεων στο παγκόσμιο σύστημα είναι αυταπόδεικτη.
Τι συνιστά αυτό που λέμε να έχεις Δύναμη να είσαι Δύναμη ( μικρή η μεγάλη σήμερα), θα πρέπει να αντιληφθούμε, πως αν δεν το κατανοήσουμε, θα συνεχίσουμε να μιλάμε σαν παπάδες από τον άμβωνα, Νομίζοντας μάλιστα ότι είμαστε μόνοι μας και οι αποφάσεις μας μπορούν να λαμβάνονται ερήμην όλων των άλλων που συναποτελούν το παγκοσμιοποιημένο σύστημα του οποίου μέρος είμαστε και εμείς.
Οφείλουμε επομένως καταρχήν να κατανοήσουμε, ότι αν δεν επιθυμούμε να μείνουμε στις προτροπές και στη φυγή στο παρελθόν στη ζεστούλα φωλίτσα παρηγοριάς, πρέπει να αντιληφθούμε τη παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα, προκειμένου να ξεκινήσουμε διάλογο ακόμη και μεταξύ μας. Δυστροπούμε για τη συμφωνία που έχει αυτό το επαίσχυντο δημοσιονομικό μέρος αρνούμαστε όμως να κατανοήσουμε ότι δεν είναι δυνατόν να επεξεργαστούμε Εθνική Στρατηγική αν δεν εμπεριέχει στοιχεία που να καλύπτουν ΚΑΙ απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας. Με άλλα λόγια δηλαδή, στην πραγματικότητα αρνούμαστε να ¨επιλέξουμε¨ μέσα στα πλαίσια ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΟ ΜΕΛΛΟΝ, για το που μπορούμε να είμαστε ¨ανταγωνιστικοί¨ και που ¨συμπληρωματικοί¨ λαμβάνοντας υπόψη και τη παράμετρο Σταθερότητα.
Γιατί είναι ολοφάνερο ότι πλέον το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας, είναι και των άλλων είναι σα να τρέχουμε μαραθώνιο βάτραχοι και βουβάλια, αν ( τα βατράχια) δεν θέλουμε να μας ποδοπατήσουν τα βουβάλια κάνουμε λίγο στην άκρη να περάσουν, αλλιώς θα μας λιώσουν.
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε σε αυτό που αναφερθήκαμε παραπάνω, στο τι συνιστά αυτό που λέμε ¨Δύναμη¨.
Μπορούμε να φαντασθούμε τη ¨Δύναμη¨ ως ένα χώρο με υποχώρους μέσα από τους οποίους και εκφράζεται. Είναι δε αυτοί οι υποχώροι οι εξής παρακάτω : Της Οικονομίας της Πολιτικής, της Τεχνολογίας του Πολιτισμού, της Στρατιωτικής παρουσίας, της Παιδείας, της Υγείας, της δημογραφικής εξέλιξης, της Οικολογίας, της Μετανάστευσης.
Αυτοί οι υποχώροι είναι τα πεδία μέσα στα οποία πρέπει να δράσουμε εμείς ο ΣΥΡΙΖΑ ως συλλογικό υποκείμενο, αποδίδοντας ρόλο ευθύνης σε όλα τα επίπεδα όλων των οργανώσεών του.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η συσσώρευση εθνών– κρατών στην οποία ανήκουμε, και αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορούμε να το αγνοούμε.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε χρειαζόμαστε επεξεργασία Εθνικής Στρατηγικής και να συσπειρωθούμε σε μια εθνική πολιτική.
Στο ερώτημα σε ποιό σημείο ¨ιστορικό¨ βρισκόμαστε τώρα πια, η απάντηση είναι σε εκείνο όπου είναι πλέον γεγονός ότι τελείωσε η μεταπολίτευση και ταυτόχρονα φθάνουμε στο τέλος της κυοφορίας και την γέννηση της νέας οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας.
Η μεταπολίτευση μπορούμε να πούμε ότι σηματοδοτήθηκε από τα εξής : α) το ότι δόθηκε τέλος στο εμφυλιοπολεμικό διχαστικό κλίμα, ένα παλλαϊκό αίτημα, που ήταν αναμφίβολα άκρως ζωτικό για τη χώρα μας, η αριστερά όμως τον διχασμό που επιβλήθηκε ακριβώς εξαιτίας της ύπαρξης του δίπολου Δύση – Ανατολικό Μπλοκ, ποτέ δεν τον είδε από αυτή την οπτική γωνία ( του δίπολου). β) μέσα στα από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, γ) από την είσοδο μας στη συσσωμάτωση Ευρώπη ( ΕΟΚ, ΕΕ.). Η μεταπολίτευση αξιοποίησε την ¨πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας¨, που στην πραγματικότητα ήτανε η γεωπολιτική θέση της χώρας μας, « το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη», που μάλιστα συνορεύει και με την Ασία, στα πλαίσια του ανταγωνισμού των δύο υπερδυνάμεων τότε, ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης.
Η ¨αξιοποίηση¨ αυτή πρακτικά, όπως πολύ καλά όλοι γνωρίζουμε, ήταν ο εξωτερικός δανεισμός, και οι επιδοτήσεις, οι χρηματοδοτήσεις (ΜΟΠ, Α, Β, Γ Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, ΕΣΠΑ 2007 2013) για την ανάπτυξη του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα που με απαράδεκτο τρόπο οι κυβερνώντες το διαχειρίζονταν, ενώ και η αριστερά τότε απλά παρατηρούσε¨, ¨κοιτούσε¨, καταγγέλλοντας, στην καλύτερη περίπτωση, χωμένη πάντως σίγουρα μέσα στη ζεστή μητρική αγκαλιά των ¨τι πρέπει¨και ¨τι δεν πρέπει¨. .
Και μετά ήρθαν τα ελλείμματα και μαζί με αυτά ¨οι τζάμπα μάγκες¨, ¨οι μαφίες των συλλογικοτήτων¨, γνήσια και άξια τέκνα των ¨αεριτζήδων¨ μεταπρατών, ενώ το ελληνικό κράτος λειτούργησε ως το ¨ζωντανό σώμα¨που όλα αυτά τα παράσιτα το ρουφούσαν.
Και η αριστερά τι έκανε σε όλα αυτά που συντελούνταν , η αριστερά κοιτούσε παρατηρούσε κολλημένη στις ιδεοληψίες της, μην κάνοντας καμία ουσιαστική παρέμβαση για Στήριξη στις Δικές μας Δυνάμεις που είναι και το ζητούμενο.
Μία μικρή μόνο παρένθεση : Θα ήθελα εδώ να σημειώσω και να καταδείξω την παρέμβαση που έγινε από τη κυβέρνηση μας στον υποχώρο της Παιδείας (της πολύπαθης) από ένα υπουργό της αριστεράς, ένα λαμπερό δείγμα, που μόνο ευκαταφρόνητο δεν είναι, και που δεν θα μπορούσε βεβαίως να υλοποιηθεί σε διαφορετική περίπτωση, μην μηδενίζουμε τα πάντα, το όλα η τίποτα έχει πάντα την ίδια κατάληξη το ΤΙΠΟΤΑ. Εδώ κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω.
Σαν να μην έφθαναν όλα, ήρθε και η κατάρρευση του ¨Ανατολικού μπλοκ¨, με αποτέλεσμα το γνωστό δίπολο ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση να μην υφίσταται στο παγκόσμιο σύστημα και η πραγματικότητα πλέον να είναι άλλη από αυτή που θα μπορούσε η αριστερά να ¨κατανοήσει¨, να ¨αντιληφθεί¨. Καμία πολιτική και ιδεολογική ανάλυση δεν είχε γίνει και για άλλη μια φορά, απροετοίμαστη η αριστερά, βρέθηκε στη γωνία. Όσο για τις πιθανές ενδεχομένως ευνοϊκές συνθήκες που θα μπορούσε η αριστερά να αξιοποιήσει, αν είχε ασχοληθεί και είχε αναλύσει την επερχόμενη τότε νέα οικονομική και πολιτική συγκυρία είχαν την τύχη να βρεθούν στα αζήτητα της δεδομένης ¨ιστορικής συγκυρίας¨.
Η παγκοσμιοποίηση χαρακτηρίστηκε σαν κάτι ¨κακό¨, κάτι σαν η κακή μας μοίρα, που το μόνο που μπορούσε να κάνει για αυτό η αριστερά ήταν να ‘στενοχωρηθεί’ να ‘πικραθεί’ να γεμίσει απαισιοδοξία.
Έτσι « το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη», που μάλιστα συνορεύει με την
Ασία, στα πλαίσια του ανταγωνισμού των δύο υπερδυνάμεων τότε, ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης, παύει να υφίσταται ως τέτοιο. Η ιστορική συγκυρία μεταβάλλεται με γρήγορους ρυθμούς, η αριστερά συνεχίζει να παραμένει χωμένη πάντως μέσα στη ζεστή μητρική αγκαλιά των ¨τι πρέπει¨ και ¨τι δεν πρέπει¨, χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές αναλύσεις και ως εκ τούτου χωρίς πολιτική παρέμβασης.
Άρχισε να κυριαρχεί η απαισιοδοξία και να αναπολείται η ισορροπία του τρόμου που υπήρχε από την ύπαρξη των δύο πόλων των δύο υπερδυνάμεων περίπου ως το ¨αναγκαίο καλό¨. Οι ΗΠΑ στην Ευρώπη σιγά, σιγά παραχωρούν¨ τη κυρίαρχη θέση τους στον τοποτηρητή τους Γερμανία και αδιαμφισβήτητο πλέον κυρίαρχο της ¨συσσωμάτωσης¨ Ε.Ε. Και μετά ήρθε η ¨μαύρη ώρα¨, έτος 2010, όπου άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και η αρχή του τέλους της μεταπολίτευσης. Έτος 2010, αρχίζει το γκρέμισμα. Το έλλειμμα στη δημοκρατία αυξάνεται, ο διχασμός αρχίζει πάλι να καλλιεργείται (να θυμηθούμε πως οι αντιδραστικοί εθελόδουλοι διαχειρίστηκαν το πρόσφατο δημοψήφισμα), Η Ευρώπη αρχίζει να αλλάζει ( αυτό είναι το μείζον θέμα που θα κυριαρχήσει ως εξελισσόμενο γεγονός).
Η αριστερά αρχίζει να νιώθει στο πετσί της ότι ανήκει σε συσσωμάτωση -Ε.Ε. από την 25η Ιανουαρίου που αναλαμβάνει ως κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας (με κορμό την αριστερά) και επιφορτίζεται να φέρει εις πέρας τη διαπραγμάτευση.
Και ναι, μέσα στο χρονικό διάστημα των 6 μηνών που διεξαγότανε η διαπραγμάτευση με δεδομένη και την απειρία της κυβέρνησης μας, έγιναν λανθασμένες, άκριτες επιλογές, έχοντας απέναντι τον Σόιμπλε το πιο σκληρό εκφραστή της βούλησης των πιο ακραίων γερμανικών κύκλων, των δανειστών και τους δορυφόρους του, με αποτέλεσμα μέσα από την οικονομική ασφυξία, να οδηγηθούμε στην αποδοχή ενός 3ου μνημονίου με το γνωστό επαίσχυντο δημοσιονομικό μέρος αλλά και την αποδοχή του βασανιστικού ερωτήματος « πως να εκλογικεύσουμε τις αδικίες ?».
Οι αδικίες δεν εκλογικεύονται, ο κίνδυνος να μοιάσουμε στο ¨τέρας¨ που αγωνιζόμαστε να ¨εξολοθρέψουμε¨ είναι πραγματικός και υπαρκτός μπορούμε όμως να το παλέψομε, να το αναστείλουμε να το αποτρέψουμε, εάν και εφόσον αναλύσουμε τη συγκυρία ιδεολογικά πολιτικά, οικονομικά με στόχο την επεξεργασία και υλοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών. Ο κίνδυνος όμως να κυριαρχήσει το ¨τέρας¨ αν παραδώσουμε τη διακυβέρνηση στο ίδιο το ¨τέρας¨, είναι κατά την άποψη μας περισσότερο και από σίγουρο, γιατί αυτό θα πυροδοτήσει αντίρροπες δυναμικές από αυτές που τώρα ισχύουν. Όσο για τις συγκρίσεις γιατί δεν συμμετείχαμε ως ΣΥΡΙΖΑ το 2012 στην τότε κυβέρνηση ενώ κατακρίναμε τη ΔΗΜΑΡ που συμμετείχε , ας απαντήσουμε αναλογιζόμενες, αναλογιζόμενοι τη τότε ιστορική οικονομική πολιτική συγκυρία. Το 2012 δεν έχει καμία σχέση οικονομικά πολιτικά με το 2015 και το κυριότερο είναι ότι η συμμετοχή σε εκείνη τη κυβέρνηση, ήτανε, ότι θα αποτελούσαμε τη ΤΣΟΝΤΑ, ενώ τώρα η κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, είναι με κορμό την αριστερά και επομένως με την αριστερά καθοριστικό παίκτη και όχι τσόντα. Το δίπολο της αριστερής σκέψης «όλα η τίποτα» και η μάχη με το διπλοπρόσωπο τέρας είναι αυτά που μας ταλανίζουν, ενώ η Ελλάδα παραμένει μέσα στη συσσωμάτωση Ευρωπαϊκή Ένωση, αναμένοντας τη κυοφορία της νέας συγκυρίας να ολοκληρώνεται, ¨περιμένουμε τα γεννητούρια¨, ας μην μείνουμε πάλι θεατές ας αποδεχθούμε τη πρόκληση που είναι μια τεράστια απαίτηση για ιδεολογική πολιτική ανάλυση, και παράλληλα για επεξεργασία πολιτικών άμεσα εφαρμόσιμων, από το ΣΥΡΙΖΑ ως συλλογικό υποκείμενο, αποδίδοντας ρόλο ευθύνης σε όλα τα επίπεδα όλων των οργανώσεων του.
Τέτοιες πολιτικές άμεσα εφαρμόσιμες μπορεί να είναι πχ. για τον προνοιακό ρόλο του κράτους, για την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης για τον τουρισμό ( εκτός Αθήνας – Θεσσαλονίκης ) μέσα από την επεξεργασία τοπικών σχεδίων ανάπτυξης - παραγωγικής ανασυγκρότησης , για τη δικτύωση, για τη συνεργασία με την εκκλησία, για ……….για……Να ανοίξει η θεματολογία, να ενθαρρυνθεί ο διάλογος, ώστε να προβάλλουμε τη πραγματική κοινωνία στον συλλογικό μας νου.
Με άλλα λόγια να δούμε τι θέλουμε και μπορούμε να κάνουμε και πως.
Όλγα Καραμπίνα
