Αυτή την χρονική περίοδο η χώρα έχει την μεγάλη ευκαιρία να εξέλθει επιτυχώς από την 7ετή - οικονομική και θεσμική-πολιτική όπως εξελίχθηκε - κρίση, ως ισχυρός εταίρος της ζώνης του Ευρώ, αρκεί να προχωρήσουν υγιείς μεταρρυθμίσεις για ένα σύγχρονο και λειτουργικό κοινωνικό κράτος δικαίου.
Σε αυτή την κατεύθυνση η ανακατάταξη της θέσης της Ελλάδας στο Δυτικό κόσμο, περνάει μέσα από την πραγματική πάλη με τη διαφθορά στην οικονομία και στις θεσμικές διαδικασίες όπου πρώτος ο Πρωθυπουργός καλείται να υπερβεί το ρόλο κάθε άλλου Πρωθυπουργού της Μεταπολίτευσης.
Η μεγάλη ευκαιρία έγκειται στο πολιτικό κεφάλαιο του Αλέξη Τσίπρα, μιας και αυτός είναι που καθώς προχωράμε προς το 2020 μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλή νερά.
Σε ομιλία του για την ψήφιση της νέας συμφωνίας στη Βουλή, είπε ” Ναι, κάναμε λάθη. Ουδείς αλάθητος, και πρώτος εγώ.”
Πολλοί θα σπεύσουν να πουν πως είναι απλή ρητορεία, η εκτίμηση παρακολουθώντας και τη στάση του στα ευρωπαϊκά όργανα, είναι ότι λέει την αλήθεια.
Πότε άραγε είδαμε Πρωθυπουργό να παραδέχεται ότι έχει κάνει λάθη;
Μήπως αυτή θα έπρεπε να είναι και η στάση των στελεχών του ΣυΡιζΑ και σε κεντρικό και σε τοπικό επίπεδο; Μήπως θα έπρεπε να παραδειγματιστούν σε αυτό το ζήτημα από τον Πρωθυπουργό; Και επίσης μήπως θα έπρεπε όλοι όσοι κατέχουν κομματικά αλλά και άλλα αξιώματα σε φορείς να πάρουν ξεκάθαρη θέση ;
Δηλαδή αν δεν στηρίζουν τη συμφωνία και την προσπάθεια για αλλαγή στη χώρα, να το δηλώσουν.
Όμως αν είναι υπερ της κατεύθυνσης που έχει επιλεγεί, να βγουν και να στηρίξουν την Συμφωνία, την νέα προσπάθεια. Να μιλήσουν στην κοινωνία και να μην εναπόκειται η στήριξη της προσπάθειας, σε ένα διάγγελμα και σε μια συνέντευξη του Πρωθυπουργού.
Αλλιώς η τακτική της μη έκθεσης και της απουσίας, εν τοις πράγμασι οδηγεί σε αμφισβήτηση της προσπάθειας όπως ακριβώς πράττουν όσοι διαφωνούν και πρόσκεινται στις απόψεις Λαφαζάνη που ψήφισε όχι, κλπ.
Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες.
Από τη μια, η διαφωνία με τον Τσίπρα και η επιλογή της ρήξης και της δραχμής και από την άλλη η προσπάθεια για την επιτυχία υγιών αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων και το αντιστάθμισμα με τα υφεσιακά μέτρα των μειώσεων σε κοινωνικές παροχές.
Η προσπάθεια αυτή εγγυάται την παραμονή της χώρας στο Ευρώ, την αποφυγή της χρεωκοπίας και της διάλυσης του κράτους. Όπως ακριβώς δήλωσε ο Τσίπρας από το βήμα της Βουλής, διεκδικώντας την υπερψήφιση της νέας συμφωνίας.
Βέβαια έλαχε στον Τσίπρα να κρατήσει τη χώρα στον Δυτικό Κόσμο και να αποφευχθεί η υποβάθμισή της. Παράλληλα αναδείχθηκε η λαθεμένη πολιτική της λιτότητας και για πρώτη φορά η Ελλάδα βρήκε συμμαχίες από την Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστρία και επίσης έσπασε το μονομπλοκ στο Ευρωκοινοβούλιο με την στήριξη των Σοσιαλδημοκρατών και άλλων δυνάμεων.
Τέλειωσε δηλαδή η ηθελημένη ταύτιση κάποιων κύκλων της προσπάθειας του ΣυΡιζΑ με ακραίες φωνές όπως της Γαλλίδας Λεπέν και του Άγγλου Φάρατζ.
Όπως επίσης αποδείχθηκε και η ύπαρξη σχεδίων απομόνωσης της Ελλάδας, τα οποία εκφράζουν ακραία συντηρητικοί κύκλοι και εντός της Γερμανικής κυβέρνησης αλλά και σε άλλες χώρες. Η απομόνωση αυτή βρίσκει εγχώριους υποστηρικτές που είτε άμεσα είτε έμμεσα λόγω των θέσεων που προτείνουν, ενισχύουν αυτά τα σχέδια.
Αντικειμενικά πλέον μπορεί να συναχθεί ότι έγινε και γίνεται διαπραγμάτευση ουσιάς με τους δανειστές, και η αμφισβήτηση της έννοιας του βιώσιμου χρέους πλέον έχει πάρει ρεαλιστική μορφή.
Αυτή η νέα πορεία απαιτεί υπευθυνότητα, όραμα και στρατηγική και για να συνεχιστεί χρειάζεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Βουλή και θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι το ζήτημα δεν είναι κομματικό, αλλά αφορά την ελληνική κοινωνία συνολικά.
Αν κάποιοι για λόγους ιδεοληψίας, για λόγους διαφορετικής αντίληψης των πραγμάτων, δεν συμφωνούν, ναι μεν έχουν την ελευθερία του βουλευτή να κρίνει και γενικότερα υπάρχει ελευθερία απόψεων όμως ταυτόχρονα έχουν και την ευθύνη προς την κοινωνία.
Διότι τώρα κρίνεται η πορεία μιας επωφελούς για τον λαό μεταρρυθμιστικής διαδικασίας, όπου πλέον υπάρχει συμφωνία για 3ετές πρόγραμμα δανεισμού, η αναπροσαρμογή του χρέους πλέον έχει τεθεί ανοιχτά και παράλληλα υπάρχει η δέσμευση για εισροή χρημάτων ύψους 35 δις για την ανάπτυξη.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη λύση, να παραδοθεί η εξουσία στους μέχρι πρότινος κυβερνώντες για λόγους ιδεολογικής καθαρότητας μιας και κάποιοι ίσως επιθυμούν την άνεση της διαρκούς κριτικής και όχι της κυβέρνησης της χώρας.
Όσοι έχουν τέτοιες απόψεις είτε σε επικείμενο συνέδριο είτε μέσω περαιτέρω διαδικασιών θα πρέπει να ξεκαθαριστεί αν θέλουν να συνεχίσουν στην κατεύθυνση που έχει δώσει ο Πρωθυπουργός ή να αναχωρήσουν. Αν πάλι επιμείνουν στην παραμονή στο ΣυΡιζΑ, τότε μοιάζει αδύνατη η παραμονή του Τσίπρα σε έναν ΣυΡιζΑ που θα επιδιώκει την αριστερή καθαρότητα, τη ρήξη με την Ευρώπη και την επιστροφή στη δραχμή.
Σε κάθε περίπτωση ο Τσίπρας έχει τη δυνατότητα, τώρα που τα ονόματα Καραμανλής, Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος, Μητσοτάκης έχουν χάσει τη βαρύτητα που είχαν στην κοινωνία, να δώσει κατεύθυνση ανάπτυξης και δικαιοσύνης στην Ελλάδα.
